Dinsdag 10 Juli - Acclimatiseren in Hanoi

Het gaat redelijk vlot bij de douane en in de aankomsthal treffen we onze eerste gids, Bach (Bak uitgesproken). Al onze gidsen in Vietnam zullen dezelde familienaam, Nguyen, hebben. :-) De ganse trip wordt verzorgd door Phoenix Voyages die in onderaanneming van Jetair werkt.

Aangezien het nog te vroeg is om in te checken in het hotel, wordt het ontbijt genomen in een restaurant op weg naar het stadscentrum. Er is een heel ruime keuze aan continentaal en orientaals ontbijt. Tijdens het ontbijt maken we kennis met een deel van de andere reisgenoten op deze trip. Er is slechts een franstalig koppel bij.

Na het ontbijt stoppen we aan een bank waar we allen geld wisselen. Er werd ons aangeraden om dollars mee te brengen, wat nu wat stom lijkt aangezien Euro in een bank uiteraard ook gewisseld kan worden. Hierdoor hebben we uiteraard tweemaal koersverschil (want de dollar verzwakt nog elke dag). Enfin... De koers is ongeveer 21000 Vietnamese Dong voor 1 Euro, of voor wie nog eens graag de vergelijking met onze oude munt maakt, 520 Dong voor 1 Belgische Frank).

Reisleidster Arlette zal tijdens de ganse reis (in Vietnam) zorgen voor de fooien. We geven haar daarom 40 Euro per persoon. Voor de geinteresseerden... Het is gebruikelijk om de plaatselijke gids 1,5 Euro per dag te geven, en de chauffeur 1 Euro. In hotels worden de bagagejongens uiteraard niet vergeten.

We beginnen aan een (korte) stadswandeling door Hanoi. We passeren langs een marktje en zien nog enkele mensen die 2 grote schalen dragen met bijvoorbeeld fruit. Die schalen hangen aan een stok, die op de schouder wordt gedragen en waarbij de persoon een levende weegschaal lijkt. Moet heel belastend zijn. Dit zie je dus minder. Vergeet ook het beeld van de duizenden fietsers: die zijn vervangen door motorfietsen en het verkeer is zo mogelijk nog hectischer. Als je de electriciteitsbedrading boven de straten bekijkt, hoef je d'er niet stom van te staan dat er te pas en te onpas storingen zijn. Al moet ik eerlijk zeggen dat we d'er heel weinig last van hebben gehad. En hotels zullen wellicht hun eigen (nood)generatoren hebben.

De wijk is opgebouwd uit straten die elk hun eigen ambachten hebben. Het zijdestraatje is iedereen wellicht bekend. Je hebt ook de straten met winkels met (al dan niet) geneeskrachtige artikelen, plaatslagers die oventjes, vuilnisbakken en dampkappen maken, enzovoort... De hitte is al ondraaglijk en onze jeans (van de heenreis) plakt aan ons lichaam. We "schuilen" even in de Sint-Jozefs Kathedraal (duidelijk de Franse invloed) en bezoeken daarna nog een pagode met verscheidene Boeddha-beeldjes, offers (veelal groenten en fruit, ook bloemen en wierrook) en een paar biddende mensen.

Voila, de eerste foto's zijn genomen. We mogen om 11:30H naar ons hotel, het prachtige 5-sterren Hotel Nikko, onderdeel van de JAL-groep. We kunnen ons wat verfrissen en wat dutten. Rond 15:00H gaan we met Diana en Hilde op eigen houtje de omgeving verkennen. Het valt op dat vele gemotoriseerde meisjes en dames een doek voor de mond hebben en zelfs hun armen en handen bedekken. We vermoedden dat dit omwille de luchtverontreiniging is, maar later zal blijken dat een blanke kleur onderdeel is van het Vietnamese schoonheidsideaal. Diana wordt aan een klein meertje zowaar versierd door een weliswaar wat oude man. We worden de warmte maar niet gewoon (en zullen het niet gewoon worden), en zoeken wat verfrissing in een cafeetje. Voor mij een Bia Ha Noi of wat dacht je. We trachten nog wat te weten te komen over het uitgestalde fruit, maar beseffen al vlug dat we deze taal niet machtig zullen worden. We blijven met verbazing naar de stromen motorfietsen kijken, ontdekken per toeval de Belgische ambassade, die we niet nodig hopen te hebben, en wandelen nog om een ander meertje op de terugweg.

Terug in het hotel aangekomen nemen we nog maar eens een douche ('t zal bijlange de laatste niet zijn) en gaan naar het schitterende restaurant Indochine, waar we een eerste verdienstelijke poging doen om met stokjes te eten. Een mens verleert het ook zo snel, he. Het klikt redelijk met Jacques en Christiane en we gaan nog samen wat drinken rechtover het hotel, waarna we voor ons zessen een safe afhuren bij de lobby om het teveel aan cash, vliegtuigtickets en dergelijke op te bergen. We keren nog een paar keer terug naar dit hotel, maar moeten telkens uitchecken en hebben dus steeds een andere kamer. Vandaar dat we de safe van de kamer niet kunnen gebruiken. We pakken nog wat handbagage voor morgen en gaan dan slapen. Om 3 uur is het voor mij al dag, Jenny slaagt er wel in om de nacht tot 7 uur te laten duren.

Maandag 9 Juli - ... Wegwezen!

Om 04:00, ontieglijk vroeg naar onze normen tegenwoordig, staan we op. Mijn zus, Karine, haalt ons op om 05:00 en brengt ons naar de luchthaven van Zaventem. De groep wordt verwacht om 06:00 stipt aan de balie van Jetair, waar reisleidster Arlette Daenekynt ons opwacht. We krijgen nog een reiszak die nog van pas zal komen tijdens de eerste dagen. Hilde en Diana, onze Tongerse vriendinnen, komen ook al snel aan. We verheugen ons al een paar dagen op het weerzien en op de reis in het algemeen. Het verbaast me een beetje dat de groep relatief oud is. De jongste is Benny, de zoon van een stel van onze leeftijd. Geen twintigers of dertigers in de groep.

Om 06:45 begint het vervelendste deel van elke exotische vakantie: een veel te lange reistijd. We vertrekken met de bus naar de Parijse luchthaven Charles de Gaulle. Oorspronkelijk zou dit traject met de TGV zijn geweest. Het maakt de totale reisduur nog wat langer. Onderweg wordt nog een plastijd ingelast. We checken in bij Vietnam Airlines in Terminal 2C en kunnen dan nog wat gaan eten en drinken, en proviand inslaan (o.a. een fles Evian die nog terugkomt in Parijs!!), want onze vlucht vertrekt pas om 13:45. Het zal uiteindelijk 14:45 worden voor een 12 uur durende vlucht naar Hanoi.

Over de vlucht valt niet veel te vertellen. De service was redelijk goed en het eten viel ook wel mee. Elke passagier heeft zijn eigen entertainmentsysteem met scherm in de zetel voor zich. Er staan een aantal films op het programma. Zoals gewoonlijk zal ik niet slapen. Jenny, die normaal gezien wel kan slapen aan boord van een vliegtuig, soest enkel wat.

Om 06:15 komen we aan in Hanoi. Het uurverschil is 5 uur. Het is al warm.

Zondag 8 Juli 2007 - Inpakken en ...

't Was gisteren een schitterende dag in lange tijd en 't was nodig want de haag stond er verschrikkelijk bij. Tijd dus voor een scheerbeurt. Meteen de beide hagen maar aangepakt, alles gehakseld en als toetje het gras nog eens getrimd zodat het niet teveel zou opvallen dat deze bewoners niet thuis zijn de volgende weken. 's Avonds zijn we Peter's 40 jaar gaan vieren en zoals altijd vloeide de alcohol rijkelijk.

Deze morgen heb ik de gevolgen gevoeld. Geen kater, nee hoor, ik heb me gedragen. Maar ik kon bijna mijn bed niet uit, vanwege die verdomde rug die steeds vaker geblokkeerd zit. Dat worden weer pillen om morgen op de luchthaven te geraken met de bagage. Ik voel me ook belabberd. Mijn frank / euro valt niet direct, maar al gauw heb ik door dat ik een lichte zonneslag heb opgelopen gisteren.

Op de koop toe heb ik nog een darmprobleem in de namiddag dat een bezoek aan de dokter van wacht en een onaangenaam onderzoek op de spoedafdeling van het ziekenhuis vereist. Daarna nog op zoek naar de apotheek van wacht. Het is inmiddels meer dan 4 uur later en bijna 20:00 uur.

Jenny - doodongerust omdat ze geen idee had waar ik bleef (geloof het of niet, maar uitgerekend vandaag vergeet ik mijn GSM) - heeft intussen alles netjes gewassen en gestreken. Na het versterken van de innerlijke mens pakken we de valiezen. We kijken nog wat TV en gaan dan slapen.